Kultura to sfera publiczna, w której odbywają się różne procesy oddziaływania społecznego. Wynika to z faktu, iż społeczeństwo jest nie tylko klientem kultury, ale jak podkreślał Henry Jenkins, autor kultowej „Kultury Konwergencji”, współtworzy ją i jest jej właścicielem.

Finansowanie kultury opiera się z reguły na finansowaniu publicznym. Państwo sprawuje mecenat, polegający na wspieraniu twórczości i inicjatyw kulturalnych. Mecenat taki sprawują także organy jednostek samorządu terytorialnego. Zatem działalność związana z ochroną kultury i dziedzictwa narodowego w szerokim ujęciu (nie wyłączając dążeń do upowszechniania kultury) stanowi obowiązek państwa, jest realizacją zadań publicznych. Podmioty prowadzące działalność kulturalną mogą otrzymywać wsparcie finansowe od państwa na realizację swoich zadań. Przykładem jest Narodowy Instytut Audiowizualny (NInA), który organizuje i finansuje w imieniu państwa przedsięwzięcia w zakresie kultury. Jednym z  jego zadań szczególnych jest Krajowy Program Kulturalny Polskiej Prezydencji.

Państwo to nie jedyny podmiot, który współuczestniczy w procesach wspierania kultury. Istotną aktywność w tzw. przemyśle kultury wykazują podmioty prywatne, które stają się organizatorami wielu ważnych przedsięwzięć kulturalnych. Inwestycja w kulturę także się opłaca.

Coraz częściej na rynku europejskim pojawiają się również partnerstwa publiczno-prywatne, a kultura jako zadanie publiczne może być przedmiotem szeroko rozumianej współpracy społecznej, opartej na zaufaniu i właściwych procedurach prawnych, tworzących filary zadowolenia i bezpieczeństwa dla obu stron. Trzecim sposobem uczestnictwa społecznego jest zaangażowanie finansowe podmiotu gospodarczego. Nie ma tu znaczenia, czy organizatorem takiego przedsięwzięcia jest podmiot publiczny czy prywatny, a raczej jakie to przedsięwzięcie niesie wartości kulturowe, czy ma szczególne znaczenie dla kultury i społeczeństwa? Bez wątpienia takim przedsięwzięciem jest realizacja Krajowego Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji. Trudno byłoby sprostać tego typu wyzwaniu bez zaangażowania mecenasów.

Należy też odróżnić pojęcia „mecenat” i „sponsoring”, które często są ze sobą mylone. Celem obu form jest pozyskanie prestiżowe-
go tytułu „sponsora” lub „mecenasa” kultury. Potrzeba umacniania takiego wizerunku nie jest oceniana wyłącznie w zakresie skuteczności działań public relations. Wynika także z zupełnie innych pobudek, związanych z poczuciem charytatywnego udziału 
w rozwoju społecznym i kulturowym danej zbiorowości.